"ซ เซฮุน อื้อ ฮุน" ร่างเล็กครางออกมาอย่างแผ่วเบาเมื่อวิลลิสเคลื่อนริมฝีปากไปที่ยอดอกสีสวยอย่างหลุ่มหลง มือเรียวเลื่อนมาขย่ำหัววิลลิสอย่างแรงจนเขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมามอง
"ลู่หาน แปลกไปนะครับ" วิลลิสเอ่ยถามพร้อมใช้ดวงตาคมมองจ้องเข้าไปในดวงตาของลู่หาน
"แล้วไม่ชอบหรือ..." เป็นลู่หานที่เบี่ยงเบนความสนไปด้วยการใช้นิ้วเรียวลากผ่านจุดอ่อนไหวของวิลลิสก่อนจจะรูดซิปกางเกงของรี่างสูงด้านบนลงช้าๆ
"ชอบสิครับคนดี"ไม่พูดเปล่า วิลลิสจัดการแยกขาร่างเล็กออกแล้วเป็นตัวเขาที่เข้าไปแทรกหว่างขาเอาไว้
"รู้ไหมครับ ร่างกายของลู่หานน่ะสวยมากๆ ยิ่งมีแผลแบบนี้แล้ว มันทำให้ผมยิ่งหลงไหลในตัวลู่หานมากขึ้นไปอีก"วิลลิสกระซิบพร้อมกับกระชากกางเกงของคนตวเล็กออกอย่างไม่ใยดีจนเป็นรอยแดงเถือกน่ากลัวแถวเรียวขา
"ถ้า..ถ้านายหลงไหลฉัน นายจะยอมตายบนร่างฉันไหมล่ะ..." ลู่หานพูดพร้อมช้อนตาบวมๆขึ้นมองคนด้านบน มือเรียวข้างหนึ่งก็ส่งไปกำรูดแก่นกายของวิลลิสอย่างออดอ้อน
"ผมจะตายไปพร้อมกับลู่หานครับ"วิลลิสพูดพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะทำในสิ่งที่ลู่หานไม่ได้คิดมาก่อน...
"...แต่ผมไม่คิดเลยนะครับว่า..." วิลลิสดึงบางสิ่งที่ลู่หานซ่อนเอาไว้ตรงแผ่นหลังออกมา พร้อมกับจรดมันลงบนคอเรียวสวยเบาๆ
"...ลู่หานจะกล้าทำแบบนี้"
"อ อึก" วิลลิสกดปลายแหลมของตะขออันใหญ่ลงบนผิวกายตรงลำคออย่างเบาบาง และกรีดมันลงมาเป็นทางยาวจนมาถึงกลางอก
"อ อึก จ เจ็บ อ๊า" ลู่หานครางออกมาด้วยความเจ็บปวดจนน้ำตาเม็ดใหญ่สาดลงมาอย่างไม่ขาดสาย
"หึ" วิลลิสก้มลงจนชิดลำคอช้ำ พร้อมกับลงลิ้นไปตามรอยแผลและลากยาวลิ้มรสชาติของเหลือสีสดด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขเหมือนกับว่าอร่อยหนักหนา
"เซ เซฮุน อ อึก" ลู่หานครางออกมาแต่ก็ต้องหยุดไว้เพียงเท่านั้นเมื่อวิลลิสส่งตะขอแหลมมาจี้ที่ใบหน้า
"เรียกวิลลิสิครับคนดี ลองดูนะครับ"ไม่พูดเปล่าร่างสูงใช้มืออีกข้างหนึ่งที่ยังเหลืออยู่จิกหัวลู่หานขึ้นก่อนจะระดมกัด เลียรอยแผลและเลือดอย่างหื่นกระหาย
"ว วิล วิลลิส อ อ๊ะ อึก"
"ดีครับดี เป็นเด็กดีแบบนี้สิครับ" พูดจบวิลลิสก็แยกขาลู่หานให้กว้างขึ้นก่อนจะดันแก่นกายแข็งเข้าไปยังช่องทางบวมช้ำทันทีอย่างไม่ปราณี จนร่างเล็กดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด
"อ อึก อ๊ะ ฮื้อ"ร่างเล็กสั่นสะท้านไปตามแรงกระแทกที่ถูกส่งเข้ามาอย่างไม่ปราณีของวิลลิส น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายด้วยความเจ็บปวด
"อ่า ลู่หาน อื้มม เรียกชื่อผมสิ เรียก อึก"วิลลิสจัดดารแยกขาลู่หานให้กว้างขึ้นและกระแทกแกนกายเข้าออกอย่างแรงโดยไม่กลัวว่าในอีกไม่กี่ชั่วโมงลู่หานอาจจะช้ำในเจ็บเจียนตาย
"อ อึก " ลู่หานสะอึกสะอื้นปนเสียงคราง จนเสร็จสมไปแล้วหนึ่งรอบ แต่กลับไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย เซ็กส์ที่เกิดกับวิลลิสในแต่ละครั้ง เขาเรียกมันว่าการข่มขืน เหมือนกับสัตว์เดรัชฉานน่ารังเกียจ
ลู่หานเกลียดวิลลิส ลู่หานรังเกยจวิลลิส ลู่หาน...อยากฆ่าวิอลลิส...
"ผมบอกให้เรียก!" วิลลิสกระทุ้งแกนกายใส่ช่องทางหลังอย่างแรง และจิกหัวลู่หานขึ้นมาตะโกนใส่ใบหน้าช้ำอย่างขัดใจจนเผลอปล่อยตะขอใหญ่ลงสู่พื้น
"ว วิล วิลลิส อ๊ะ" ลู่หานจำใจครางชื่อคนที่เกลียดที่สุดในชีวิตทั้งน้ำตา ช่วงล่างที่บอกช้ำเทียบไม่ได้กับจิตใจที่ลืมความเป็นคนไปแล้ว
"ดีครับดี อ่า คนเก่งของผม อื้อ"ร่างสูงครางออกมาอย่างถูกใจพร้อมกับจับร่างเล็กพลิกให้หันหลังทั้งๆที่ยังคงเชื่อมกันอยู่ จนใบหน้าช้ำแนบลงไปกับพื้นห้้องใต้ดินที่มีเลือดแห้งกรังบางจุด
"อื้ม ผมหลงรักร่างกายของคุณ ลู่หาน อ่า" วิลลิสครางออกมาอย่างสุขสม สองมือบีบขย่ำสะโพกเล็กตามแรงอารมณ์
"ว วิล อึก" เสียงครางหวานจับใจสำหรับวิลลิสแต่ไม่ใช่กับเจ้าของเสียงนั้น ลู่หานรู้สึกทรมาน เขาอยากจะฆ่าวิลลิสให้มันตายไปสะ เขาทรมาน เขาทรมานเหลือเกิน ถ้าเขาตาย มันคงจะมีความสุขมากจริงๆ...
ความตายมันจะทรมานแบบนี้ไหมนะ...
"อ่า อึก ลู่หาน อ่า ของผม" วิลลิสครางออกมาอย่างสุขสม จนลืมอะไรไปบางอย่าง...
ตะขออันใหญ่แหลมคมที่ตกอยู่ข้างตัวของลู่หานไงล่ะ...
---
ชุ้แว้บบบ
แต่งncกากเหมือนเดิมเจ้าค่ะะ *-*
โปรดกลับไปหน้าบทฟามมหนาา >>> https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1540305&chapter=19 <<<
