#ฟิคโรคจิตฮฮ NC 5

             ร่างสูงกระชากเสื้อตัวบางที่เปลอะเลือดจางๆออกจากคนตัวบางที่นอนนิ่ง  วิลลิสยิ้มย่องอย่างพอใจ ก่อนจะก้มลงประทับจูบบนรอยช้ำเขียวที่ท้องบางเบาๆ  ก่อนจะลงลิ้นซาก ลากไปตามหน้าท้อง จนมาถึงหน้าอกขาวพ่อง

             "ไม่ว่ากี่ครั้ง คุณก็ยังหวานนะครับ คนดีของผม" วิลลิสพูด พร้อมกับประกบจูบลงบนลำคอขาว สองแขนแกร่งอ้าขาที่ถูกหุ้มด้วยกางเกงขาสั้นของลู่หานออก พร้อมกับแทรกตัวไปอยู่ตรงกลาง มือหยาบลูบไล้ขาขาวอย่างหลงไหล เขาค่อยๆจูบลงบนข้อเท้าที่ถูกโซ่ถ่วงเสียจนช้ำเขียว ไล่จูบขึ้นมาเลื่อยๆจนถึงสะโพกมน  วิลลิสซูดลมความหอมผ่านกางเกงขาสั้นของลู่หานเสียเต็มปอด

             ลู่หานได้แต่นอนตัวสั่นกลัว อยากจะถีบตัววิลลิสออก แต่ก็ไม่มีแรง ได้แต่นอนนิ่งอยู่แบบนั้น ในใจนึกขยะแขยงเสียเต็มประดา  ทั้งรังเกียจ และกลัว ทำไมชีวิตเขาต้องมาเจออะไรแบบนั้น

            "ลู่หานชวยผมหน่อยได้ไหมครับ" วิลลิสละจากสะโพกมน เงยหน้าขึ้นมาถามลู่หานเสียงนิ่ม ก่อนจะกระชากหัวลู่หานให้เข้ามานั่งข้างล่าง จนเขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดจากแผลที่หัวแตก ขาเรียวที่ไร้เรี่ยวแรงนั่งทับขากันไว้ที่พื้น

            "ปลดซิปให้ผมสิครับ คนดี" วิลลิสสั่ง  พร้อมกับนั่งเอาแขนท้าวเตียงด้วยท่าทางสบายๆ

            "...อึก ฮื้อ" ลู่หานนิ่งเงียบ ไร้การโต้ตอบ จะมีก็แต่เสียงร้องไร้ปนสะอื้นเบาๆ

            "ทำสิครับ  ดื้อกับผมหรอครับลู่หาน" วิลลิสถามเสียงเย็น พร้อมรอยยิ้ม  ลู่หานที่กลัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ส่ายหน้ารัว  ก่อนจะยื่นมือสั่นเทาไปรูดซิปกางเกงแสล็กลงช้า  น้ำตาไหลไม่ขาดสาย

            "อย่างนั้นแหล่ะครับ คราวนี้ดึงมันออกมา แล้วอมนะครับ" วิลลิสพูด พร้อมลูบหัวลู่หานเบา

            ลู่หานทำตามอย่าว่าง่าย ค่อยๆเลื่อนมือสั่นเทาของตนไปสัมผัสกับแท่งเอ็นอันใหญ่ที่เริ่มแข็งช้าๆ ร่างเล็กกระตุกกลัวทุกครั้งเมื่อวิลลิสโดนตัวเขา

             ปากเล็กค่อยๆอ้ารับแท่งเอ็นอันใหญ่เข้าไปช้าๆ  น้ำตาไหลประหนึ่งเขื่อนแตก เขาแทบจะอ้วกออกมาทันทีด้วยความขยาด

            "อ่า นั่นแหล่ะครับ ดูดสิครับ อ่า ดีครับ" วิลลิสออกคำสั่ง ก่อนที่ลู่หานจะทำตาม ร่างเล็กค่อยๆดูดเม้มแท่งเอ็นใหญ่ช้าๆ อย่างรังเกียจ  ตอนนี้ลู่หานไม่ได้รู้สึกยินดีอะไรเลย  เขากำลังจะสำเร็จความใคร่ให้ไอคนโรคจิตที่นรกส่งมาอย่างวิลลิส  แค่คิดแค่นั้น  หัวใจเขาก็เจ็บปวดเสียแล้ว 

              "อึก อ่อก!" ลู่หานกระอักแรงๆ เมื่อวิลลิสจิกหัวเขา พร้อมกับชักเข้าออกอย่างเอาแต่ใจ  จนแท่งเอ็นร้อนเข้าไปลึกเสียเกือบคอหอย  น้ำหูน้ำตาไหลระคนจุก แต่วิลลิสกลับไม่สนใจ  ปากได้แต่ครางอย่างสุขสม

          "อ่อก!  แค่กๆ!"  วิลลิสปลดปล่อยน้ำคาวออกมาเต็มปากของลู่หานจนลู่หานอ้วกออกมา น้ำคาวโลกีผสมกับเลอดที่ลู่หานอ้วกออกมา ไม่ได้สร้างความตกใจให้กับวิลลิสเลยสักนิด  

          "ยังไม่พอหรอกครับ  ลู่หานเป็นของผม ผมอยากเข้าไปในตัวลู่หานจะแย่แล้ว" วิลลิสดึงลู่หานขึ้นมาบนเตียง ก่อนจะทำการกระชากกางเกงขาสั้นให้ออกไปให้พ้นทาง  พร้อมกับยกขาเรียวขึ้นพาดบ่า ก่อนจะสวนแท่งเอ็นร้อนที่พึ่งผ่านการปลดปล่อยไปเมื่อไม่นาน เข้าไปที่ช่องทางบวมแดงอย่างไม่มีการเบิกทางอีกครั้ง  ความเจ็บและจุกเสียดทำให้ลู่หานร้องลั่นอย่างทรมาน

          "อ่า  คนสวยของผม อ่า" วิลลิสครางออกมา พร้อมกับลกระแทกกายเข้าไปอย่างแรง โดยที่ไม่สนว่าลู่หานจะรู้สึกเจ็บปวดหรือไม่  

          "อ๊าา! อึก" ลู่หานครางออกมา เมื่อตนได้ปลดปล่อยน้ำคาว ที่ไม่ได้เกิดจากความรัก ออกมา ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาจากกายใหญ่นั้น ยังเทียบไม่ได้กับจิตใจของเขาที่ถูกทำร้ายไปเลยสักนิด

          "อ่า ลู่หาน" วิลลิสกระแทกกระทั้นกายเข้าไปครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยลูกนับล้านเข้าไปในตัวของลู่หาน

          แต่ไม่ ยังไม่พอสำหรับเขา

          วิลลิสพลิกตัวลู่หานให้อยู่ในท่าโก่งบั้นท้าย ก่อนจะสอดใส่เข้าไปอีกครั้ง ซอยถี่อย่างสุขสมเมื่อได้ร่วมรักกับลู่หาน 

          "คุณเป็นของผม อ่า ของผมคนเดียว ตลอดไป ลู่หาน"

ตอนนี้มาแบบกากๆนะคะ 
เพราะแต่งแบบเมาๆ 555
ฝากติชมด้วยน๊าาาา  >> https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1540305&chapter=7  <<
กลับไปเม้นท์ด้วยน๊าา จุ๊บๆ

#ฟิคโรคจิตฮฮ NC 3

  















 "ผมหลงไหลทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่เลือดของคุณ... ลู่หาน"  พูดจบ  วิลลิสจึงจรดริมฝีปากลงบนเปลือกตาของลู่หาน ที่หลับแน่นด้วยความกลัว และขยะแขยง

"ไอโรคจิต!!!  ปล่อยฉัน!!" ลู่หานรวบรวมแรงทั้งหมด  ผลักวิลลิสออก  ทั้งฟาดแขนฟาดขาป้องกันตัวเต็มที่ไม่ได้อยู่นิ่งเฉยเป็นฝ่ายถูกกระทำอย่างเดียว

"ลู่หานไม่น่าพูดเลยนะครับ"  วิลลิสพูดนิ่งๆ  มือแกร่งเลื่อนไปบีบคอบางแน่น โดยไม่ห่วงว่าลู่หานจะสิ้นใจหรอไม่

"อ อึก  ป ปล่อย" ลู่หานพยายามแกะมือของวิลลิสออก  ทั้งทุบ  จิก  ตี  แต่ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยแต่อย่างใด  หนำซ้ำ แรงบีบยังมากขึ้นเสียด้วย

"ชู่  ผมว่าเราควรมีความสุขกัน  ไม่ใช่หรอครับ" วิลลิสครายมือที่บีบคอลู่หานออก  ก่อนจะเปิดลิ้นชักหัวเตียง  หยิบเชือกเส้นเล็กออกมา  ลู่หานเบิกตากว้าง  ยกขาถีบวิลลิสทันทีด้วยความกลัว  แต่เขากลับล็อกขาทั้งสองข้างของลู่หานไว้  ก่อนจะนำเชือกมามัดแขนลู่หานทั้งสองข้างไว้กับเตียง  ก่อนจะนำเทปกาวมาปิดปากลู่หาน

"เซฮุน  ฮึก  ขอร้องนะ" ลู่หานปล่อยโฮหนักอีกครั้ง  รู้สึกกลัวคนตรงหน้าจับหัวใจ

"สวย" วิลลิสกวาดสายตามองเรือนร่างภายใต้เสื้อผ้าของลู่หานอย่างจาบจ้วง  มือหยาบไล่ตั้งแต่ใบหน้าสวยที่หันหนีอย่างรังเกียจ  ลงมาที่ลำคอขาว จนแผงองใต้เสื้อเชิท  ลงมาเลื่อยๆจนหยุดที่หน้าขา  

วิลลิสใช้แรงขืนข้อเท้าลู่หานขึ้นมาจูบอย่างไม่นึกรังเกียจ  เขาไล่จูบตั้งแต่ข้อเท้าจนมาถึงขาอ่อนภายใต้กางเกงสีดำ  ลู่หานพยายามขัดขืนเต็มที่   ลู่หานส่งเสียงร้องผ่านเทปกาวนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด

"อื้อ!!!  ฮื้อๆๆๆๆๆ!!"  ลู่หานส่งเสียงประท้วงด้วยน้ำตา  เมื่อทั้งกางเกงและเสื้อของเขาตอนนี้ได้ตกไปอยู่ที่พื้นแล้ว

"ลู่หาน  คุณสวยจริง"  วิลลิสประทับริมฝีปากลงบนยอดอกของลู่หาน  ดูดุนอย่างแรง  ฟันคมไล่ขบเม้มยอดอกทั้งสองข้างจนเลือดซิบ  มือหยาบบีบเค้นต้นขาจนเป็นรอยมือแดงเป็นจ้ำน่าสงสาร

"อ่า  ผมอยากจูบคุณจริงๆ"  พูดจบวิลลิสจึงดึงเทปกาวออกจากปากของลู่หาน  

"อึก ฮื้อออ... อื้อ!!!!!!!!"  ลู่หานที่ริมฝีปากเป็นอิสระ ร้องไห้โฮด้วยความกลัว  แต่กลัวต้องกลิ่นลงไปเพราะวิลลิสทาบริมฝีปากลงมาอย่างหื่นกระหาย  ลิ้นร้อนไล่กวาดทุกสัมผัสหวานในริมฝีปากลู่หาน  ทั้งกัดทั้งดูดจบเลือดที่หยุดไหลไปแล้ว  ไหลออกครั้ง  วิลลิสไล่ชิมเลือดในปากของลู่หานอย่างเอร่ดอร่อย  มือหนาแยกขาขาวให้กว้างขึ้นจนตัวเขาแสกไปอยู่หว่างกลางได้   ลู่หานอยากทุบตีจิก วิลลิสเสียเต็มประดา  แต่เขากลับไร้ทางสู้   ตอนนี้เขากำลังถูกคนน่ารังเกียจเชยชมร่างกายของเขาอย่างมีความสุข  ทำไมพระเจ้าถึงไม่ช่วยเขา...

"อ่า  ลู่หาน" วิลลิสครางออกมาเมื่ออวัยวะใต้กางเกงของเขา กำลังชูชันเสียดสีกับฝีเย็บของลู่หานอน่างเริงอารมณ์

ไม่รอช้า  วิลลิสถอดกางเกงพร้อมชั้นในของเขาออก จนเผยให้เห็นอวัยวะสำคัญในกิจกรรมกามของวิลลิส  ที่ใหญ่และแดงกล่ำ เส้นเลือดปูดบวมบ่องบอกถึงอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน

"อ อย่า!!!!!  ได้โปรด!!!!!อ๊าาาาาาาาาาาาา!!!"  ลู่หานร้องเสียงหลงเมื่อวิลลิสสวนแกนกายเข้าทางในช่องทางของเขาอย่างไม่มีการเบิกทางใดๆ  

"อึก   อั๊ก  แฮ่ก  ป  ปล่อย อื้อ!!!" ลู่หานที่พยายามขัดขืนอย่างถึงที่สุด ถึงแม้ตอนนี้วิลลิสได้เข้ามาในกายของเขาแล้ว แต่เขาไม่อยากเป็นของไอโรคจิตวิปริตอย่าง วิลลิส เดล 

น้ำตาสีใสไหลรินตลอดทั้งการกระแทกกระทั้นร่างกายอย่างไร้ความปราณี  

"อึก อ่า  ซ  เซฮุน" ลู่หานคราง แต่ไม่ใช่เพราะความสุขสม  แต่เป็นความตรอมใจที่ขมขื่น  ลู่หานหลับตาแน่น  เขาไม่อยากเห็นภาพกายเขาที่ถูกไอโรคจิตอย่างวิลลิสเชยชม

"อ่า ลู่หาน"  วิลลิสครางออกมา  มือหยาบยกสะโพกลู่หานให้สูงขึ้นอีก ก่อนจะโถมกายเข้าไปแรงกว่าเก่า  ความสุขสมจนแทบกระอักนั้นมันสุขจนเขาอยากตายเสียจริง  ช่องทางแคบที่ตอดรัดแกนกายของเขามันชั่งน่ารังแก  ดวงหน้าหวานที่เปรอะเปลื้อนน้ำตามันชั่งสวยงามยิ่งกว่ารูปปั้นเทพธิดาองค์ไหนซะอีก

"อ่า  คนสวยของผม"  วิลลิสปลดปล่อยน้ำกามเข้ามาในตัวของลู่หาน พร้อมๆกับที่ลู่หานที่ปลดปล่อยออกมาจนเลอะเต็มหน้าท้องแกร่งของวิลลิส

"อ ไอโรคจิต  อึก  ป ปล่อย แฮ่ก!"  ลู่หานที่เหนื่อยด่าเสียงแห่บพร่า  เมื่อวิลลิสแก้เชือกที่มือเขาออก ก่อนจะจับเขาพลิกให้หันหลัง และสอดแกนกายเข้ามาอีกครั้ง  พร้อมกับเริ่มกระแทกกระทั้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่าสาแก่ใจตัวเอง  

"อ่า ลู่หานของผม"  วิลลิสพร่มจูบไปตามแผ่นหลังบาง  ขมเม้มเสียเป็นรอยแดงเต็มไปหมด

"แฮ่ก  อึก  อื้อ  ซ เซ..."  ลู่หานเอ่ยเอื้อนได้เพียงเท่านั้น  ก่อนจะสลบไปเพราะความเหนื่อยล้า  

แต่ถึงกระนั้น  วิลลิสกลับไม่ได้หยุดกิจกกรรมไว้  เขากลับ  กระแทกแกนกายเข้าไปเลื่อยๆ  และถี่รัว  จนหัวบางสั่นครอน  โดยที่ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยกว่าลู่หานที่สลบจากกิจกรรมอันน่าขยะแขยงนี้จะเป็นเช่นไร

"อ่า ต่อให้คุณเหลือแต่วิญญาณ  ผมก็จะไม่มีวันปล่อยคุณไป"  วิลลิสปลดปล่อยครั้งสุดท้าย  ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง  และดึงลู่หานที่สลบเขามากอด  พร้อมกระซิบที่หูบาง  

------------------

 >>>  https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1540305&chapter=5  <<

กากสัสค่ะ  อีกากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

กลับไปอ่านหน้าบทความด้วยนะคะ  มีต่อ ยังไม่จบจ้าา

คอมเม้นท์ติชมกันได้นะคะคนเก่งของไรท์