"ผมหลงไหลทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่เลือดของคุณ... ลู่หาน" พูดจบ วิลลิสจึงจรดริมฝีปากลงบนเปลือกตาของลู่หาน ที่หลับแน่นด้วยความกลัว และขยะแขยง
"ไอโรคจิต!!! ปล่อยฉัน!!" ลู่หานรวบรวมแรงทั้งหมด ผลักวิลลิสออก ทั้งฟาดแขนฟาดขาป้องกันตัวเต็มที่ไม่ได้อยู่นิ่งเฉยเป็นฝ่ายถูกกระทำอย่างเดียว
"ลู่หานไม่น่าพูดเลยนะครับ" วิลลิสพูดนิ่งๆ มือแกร่งเลื่อนไปบีบคอบางแน่น โดยไม่ห่วงว่าลู่หานจะสิ้นใจหรอไม่
"อ อึก ป ปล่อย" ลู่หานพยายามแกะมือของวิลลิสออก ทั้งทุบ จิก ตี แต่ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยแต่อย่างใด หนำซ้ำ แรงบีบยังมากขึ้นเสียด้วย
"ชู่ ผมว่าเราควรมีความสุขกัน ไม่ใช่หรอครับ" วิลลิสครายมือที่บีบคอลู่หานออก ก่อนจะเปิดลิ้นชักหัวเตียง หยิบเชือกเส้นเล็กออกมา ลู่หานเบิกตากว้าง ยกขาถีบวิลลิสทันทีด้วยความกลัว แต่เขากลับล็อกขาทั้งสองข้างของลู่หานไว้ ก่อนจะนำเชือกมามัดแขนลู่หานทั้งสองข้างไว้กับเตียง ก่อนจะนำเทปกาวมาปิดปากลู่หาน
"เซฮุน ฮึก ขอร้องนะ" ลู่หานปล่อยโฮหนักอีกครั้ง รู้สึกกลัวคนตรงหน้าจับหัวใจ
"สวย" วิลลิสกวาดสายตามองเรือนร่างภายใต้เสื้อผ้าของลู่หานอย่างจาบจ้วง มือหยาบไล่ตั้งแต่ใบหน้าสวยที่หันหนีอย่างรังเกียจ ลงมาที่ลำคอขาว จนแผงองใต้เสื้อเชิท ลงมาเลื่อยๆจนหยุดที่หน้าขา
วิลลิสใช้แรงขืนข้อเท้าลู่หานขึ้นมาจูบอย่างไม่นึกรังเกียจ เขาไล่จูบตั้งแต่ข้อเท้าจนมาถึงขาอ่อนภายใต้กางเกงสีดำ ลู่หานพยายามขัดขืนเต็มที่ ลู่หานส่งเสียงร้องผ่านเทปกาวนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด
"อื้อ!!! ฮื้อๆๆๆๆๆ!!" ลู่หานส่งเสียงประท้วงด้วยน้ำตา เมื่อทั้งกางเกงและเสื้อของเขาตอนนี้ได้ตกไปอยู่ที่พื้นแล้ว
"ลู่หาน คุณสวยจริง" วิลลิสประทับริมฝีปากลงบนยอดอกของลู่หาน ดูดุนอย่างแรง ฟันคมไล่ขบเม้มยอดอกทั้งสองข้างจนเลือดซิบ มือหยาบบีบเค้นต้นขาจนเป็นรอยมือแดงเป็นจ้ำน่าสงสาร
"อ่า ผมอยากจูบคุณจริงๆ" พูดจบวิลลิสจึงดึงเทปกาวออกจากปากของลู่หาน
"อึก ฮื้อออ... อื้อ!!!!!!!!" ลู่หานที่ริมฝีปากเป็นอิสระ ร้องไห้โฮด้วยความกลัว แต่กลัวต้องกลิ่นลงไปเพราะวิลลิสทาบริมฝีปากลงมาอย่างหื่นกระหาย ลิ้นร้อนไล่กวาดทุกสัมผัสหวานในริมฝีปากลู่หาน ทั้งกัดทั้งดูดจบเลือดที่หยุดไหลไปแล้ว ไหลออกครั้ง วิลลิสไล่ชิมเลือดในปากของลู่หานอย่างเอร่ดอร่อย มือหนาแยกขาขาวให้กว้างขึ้นจนตัวเขาแสกไปอยู่หว่างกลางได้ ลู่หานอยากทุบตีจิก วิลลิสเสียเต็มประดา แต่เขากลับไร้ทางสู้ ตอนนี้เขากำลังถูกคนน่ารังเกียจเชยชมร่างกายของเขาอย่างมีความสุข ทำไมพระเจ้าถึงไม่ช่วยเขา...
"อ่า ลู่หาน" วิลลิสครางออกมาเมื่ออวัยวะใต้กางเกงของเขา กำลังชูชันเสียดสีกับฝีเย็บของลู่หานอน่างเริงอารมณ์
ไม่รอช้า วิลลิสถอดกางเกงพร้อมชั้นในของเขาออก จนเผยให้เห็นอวัยวะสำคัญในกิจกรรมกามของวิลลิส ที่ใหญ่และแดงกล่ำ เส้นเลือดปูดบวมบ่องบอกถึงอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน
"อ อย่า!!!!! ได้โปรด!!!!!อ๊าาาาาาาาาาาาา!!!" ลู่หานร้องเสียงหลงเมื่อวิลลิสสวนแกนกายเข้าทางในช่องทางของเขาอย่างไม่มีการเบิกทางใดๆ
"อึก อั๊ก แฮ่ก ป ปล่อย อื้อ!!!" ลู่หานที่พยายามขัดขืนอย่างถึงที่สุด ถึงแม้ตอนนี้วิลลิสได้เข้ามาในกายของเขาแล้ว แต่เขาไม่อยากเป็นของไอโรคจิตวิปริตอย่าง วิลลิส เดล
น้ำตาสีใสไหลรินตลอดทั้งการกระแทกกระทั้นร่างกายอย่างไร้ความปราณี
"อึก อ่า ซ เซฮุน" ลู่หานคราง แต่ไม่ใช่เพราะความสุขสม แต่เป็นความตรอมใจที่ขมขื่น ลู่หานหลับตาแน่น เขาไม่อยากเห็นภาพกายเขาที่ถูกไอโรคจิตอย่างวิลลิสเชยชม
"อ่า ลู่หาน" วิลลิสครางออกมา มือหยาบยกสะโพกลู่หานให้สูงขึ้นอีก ก่อนจะโถมกายเข้าไปแรงกว่าเก่า ความสุขสมจนแทบกระอักนั้นมันสุขจนเขาอยากตายเสียจริง ช่องทางแคบที่ตอดรัดแกนกายของเขามันชั่งน่ารังแก ดวงหน้าหวานที่เปรอะเปลื้อนน้ำตามันชั่งสวยงามยิ่งกว่ารูปปั้นเทพธิดาองค์ไหนซะอีก
"อ่า คนสวยของผม" วิลลิสปลดปล่อยน้ำกามเข้ามาในตัวของลู่หาน พร้อมๆกับที่ลู่หานที่ปลดปล่อยออกมาจนเลอะเต็มหน้าท้องแกร่งของวิลลิส
"อ ไอโรคจิต อึก ป ปล่อย แฮ่ก!" ลู่หานที่เหนื่อยด่าเสียงแห่บพร่า เมื่อวิลลิสแก้เชือกที่มือเขาออก ก่อนจะจับเขาพลิกให้หันหลัง และสอดแกนกายเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับเริ่มกระแทกกระทั้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่าสาแก่ใจตัวเอง
"อ่า ลู่หานของผม" วิลลิสพร่มจูบไปตามแผ่นหลังบาง ขมเม้มเสียเป็นรอยแดงเต็มไปหมด
"แฮ่ก อึก อื้อ ซ เซ..." ลู่หานเอ่ยเอื้อนได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะสลบไปเพราะความเหนื่อยล้า
แต่ถึงกระนั้น วิลลิสกลับไม่ได้หยุดกิจกกรรมไว้ เขากลับ กระแทกแกนกายเข้าไปเลื่อยๆ และถี่รัว จนหัวบางสั่นครอน โดยที่ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยกว่าลู่หานที่สลบจากกิจกรรมอันน่าขยะแขยงนี้จะเป็นเช่นไร
"อ่า ต่อให้คุณเหลือแต่วิญญาณ ผมก็จะไม่มีวันปล่อยคุณไป" วิลลิสปลดปล่อยครั้งสุดท้าย ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง และดึงลู่หานที่สลบเขามากอด พร้อมกระซิบที่หูบาง
------------------
กากสัสค่ะ อีกากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
กลับไปอ่านหน้าบทความด้วยนะคะ มีต่อ ยังไม่จบจ้าา
คอมเม้นท์ติชมกันได้นะคะคนเก่งของไรท์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น